microSD

Standard Secure Digital (SD) powstał w 1999 roku i jest rozwijany przez SD Association. Jeden interfejs elektryczny obejmuje trzy formaty: oryginalną kartę SD w rozmiarze pełnym (32 x 24 mm) z przełącznikiem blokady zapisu, niemal wycofany miniSD oraz microSD. Karta microSD mierzy 11 x 15 x 1 mm i ma osiem styków.

microSD zaczynał w 2004 roku jako TransFlash, format do telefonów, który w 2005 roku dołączył do rodziny SD. Dziś dominuje w kompaktowych urządzeniach: smartfonach, aparatach, dronach, kamerach samochodowych, jednopłytkowych komputerach i sprzęcie IoT. To jeden z najczęstszych nośników wymiennych, a dla ochrony danych najważniejszy jest jeden szczegół. Karta microSD nie ma przełącznika blokady zapisu, więc na samej karcie nic nie zatrzymuje zapisu.

Oznaczenia na karcie opisują gwarantowaną minimalną prędkość zapisu sekwencyjnego. Nie opisują szczytowej prędkości odczytu podanej na opakowaniu.

Klasa wydajności aplikacji (A1, A2) gwarantuje wydajność losową dla aplikacji uruchamianych bezpośrednio z karty. Górną granicę wyznacza interfejs magistrali. UHS-I osiąga około 104 MB/s, a SD Express dodaje linie PCIe i NVMe, dzięki czemu osiąga prędkości rzędu gigabajtów na sekundę. Nawet zwykła karta UHS-I przenosi gigabajty w ciągu minut.

Cztery rodziny różnią się pojemnością i systemem plików. Karta działa tylko w urządzeniu obsługującym jej rodzinę. Gniazdo SDXC zwykle odrzuca kartę SDUC, a bardzo stare czytniki obsługują tylko SDHC.

SD (SDSC) to pierwotna rodzina o standardowej pojemności, do 2 GB, z systemem plików FAT12 lub FAT16. SDHC obejmuje od 2 do 32 GB z FAT32 i jest odczytywany niemal przez każde urządzenie. SDXC obejmuje od 32 GB do 2 TB z exFAT, czyli najczęstszy zakres współczesnych kart. SDUC, wprowadzony w 2018 roku, obejmuje od 2 do 128 TB i wymaga urządzenia z obsługą tego standardu.

Karta microSD prawie nigdy nie łączy się bezpośrednio. Pasywny adapter do pełnowymiarowego SD to plastikowy nośnik, który przenosi styki karty na większy format. Nie ma w nim elektroniki i jest dołączany prawie do każdej karty.

microSD w adapterze dziedziczy uniwersalność pełnego SD, więc każdy laptop lub aparat z gniazdem może ją odczytać. Karta nie jest osobną klasą urządzeń. Zabezpieczenia obejmujące tylko jedną drogę przegapią pozostałe.

1. 1

   Adapter

   Karta trafia do pasywnego adaptera, który przenosi jej styki na format pełnego SD.

2. 2

   Gniazdo lub czytnik

   Adapter wkłada się do dowolnego gniazda SD, czytnika USB lub stacji dokującej.

3. 3

   System operacyjny

   Karta widoczna jest jako zwykły wolumen. Czytnik USB jest rozpoznawany jako ogólne urządzenie pamięci masowej USB.

4. 4

   Ścieżka telefonu

   Podłączony telefon może zamiast tego udostępnić kartę przez MTP.

Cechy, które czynią microSD wygodną, czyli mały rozmiar, duża pojemność i powszechna czytelność, sprawiają też, że jest atrakcyjnym kanałem eksfiltracji danych. Sam nośnik nie jest wrogi. To uprawniona pamięć w aparatach i telefonach. Ryzyko wynika z niekontrolowanego użycia: kanału zapisu o skali gigabajtów na każdym punkcie końcowym z czytnikiem.

Kartę łatwo ukryć, nosić lub zostawić w prywatnym telefonie, gdzie wygląda jak zwykła pamięć wewnętrzna. Zwykłe karty mieszczą do 1 TB, czyli wystarczy to na cały zbiór dokumentów lub bazę klientów w jednym transferze. Takie transfery widzi Endpoint DLP na stanowisku, na którym następuje zapis.

Kopiowanie na kartę odbywa się lokalnie. Nie ma ruchu sieciowego ani wpisu w logach chmury, które mogłyby zobaczyć systemy monitorujące obwód sieci. Kanał działa offline, także w sieciach odizolowanych, co jest udokumentowanym wektorem w incydentach w sieciach niejawnych. Karty łatwo zgubić i rzadko się je szyfruje, więc zgubiona karta z danymi osobowymi może być incydentem zgłaszanym zgodnie z RODO lub HIPAA.

W Anexet DLP ustawienia urządzeń pamięci masowej są w jednym miejscu. Administrator decyduje, czy urządzenia są audytowane, czy operacje na plikach są zapisywane w dzienniku i czy każdy zapis jest sprawdzany według treści. Zrzut ekranu pokazuje trzy przełączniki, które razem sterują zapisem na karcie microSD.

Ponieważ karta zawsze pojawia się przez urządzenie-gospodarza, kontrola skupia się na punkcie końcowym, na którym następuje zapis. Każda warstwa odpowiada na inne pytanie: jaka to karta, czy można na nią pisać i co zawiera plik.

Kontrola pamięci USB i zewnętrznych dysków odpowiada za tożsamość urządzenia i dostęp. Sprawdzanie treści opiera się na odciskach cyfrowych i etykietach poufności. Tabela pokazuje, co każda warstwa robi sama.

Zacznij od kanałów, które faktycznie istnieją w Twojej flocie: które stanowiska mają czytniki kart i które telefony łączą się przez USB. Następnie napisz jedną regułę dla każdego z nich. Reguła, która dopuszcza wydane, zaszyfrowane karty i blokuje resztę, obejmuje większość przypadków bez zatrzymywania zwykłej pracy.

Rejestrowanie jest równie ważne jak blokowanie. Dozwolona karta nadal wymaga zapisu tego, co na nią trafiło, przez kogo i na jakim urządzeniu, aby późniejsze śledztwo miało dowody.