Wykrywanie zasobów IT

Środowisko IT organizacji zmienia się bez przerwy. Laptop trafia do nowego pracownika, zapasowy monitor przechodzi z biurka na biurko, programista instaluje narzędzie, którego nikt nie zatwierdził, a serwer zostaje wycofany, ale nigdy nie został wyjęty z szafy. Wykrywanie zasobów IT prowadzi aktualną ewidencję tego wszystkiego, bo aktywnie szuka tego, co istnieje, zamiast czekać, aż ktoś to zgłosi.

W praktyce wykrywanie odpowiada na węższe pytanie niż pełne zarządzanie zasobami IT. Nie decyduje, kto jest właścicielem urządzenia, jaki ma status gwarancji ani z jakiego budżetu zostało kupione. Te atrybuty dodaje się później. Wykrywanie odpowiada najpierw na prostsze pytanie: co jest teraz podłączone i jak wygląda. Reszta zarządzania zasobami opiera się na tej odpowiedzi.

Większość nowoczesnego wykrywania opiera się na agentach programowych zainstalowanych na punktach końcowych, takich jak komputery, laptopy i serwery. Gdy urządzenie się łączy, jego agent przesyła do systemu centralnego swoją tożsamość, komponenty sprzętowe i zainstalowane oprogramowanie. W porównaniu z okresowym skanowaniem sieci agenci mogą raportować w sposób ciągły i widzą szczegóły wewnętrzne, których skan sieci nie zobaczy, na przykład które komponenty są fizycznie zainstalowane w maszynie i czy odpowiadają oczekiwanej konfiguracji.

Każde zgłaszające się urządzenie potrzebuje stabilnej identyfikacji zasobu, dzięki której ten sam komputer zostanie rozpoznany przy kolejnym połączeniu i nie zostanie policzony dwa razy. Nowo podłączony komputer, który nie jest jeszcze w formalnej ewidencji, zwykle pojawia się w osobnym, oznaczonym stanie: wykryty, ale jeszcze niezarejestrowany. Administrator przegląda znalezione urządzenia i importuje je, zamiast wpisywać te same dane po raz drugi.

1. 1

   Agent zgłasza

   Agent na punkcie końcowym wysyła tożsamość, sprzęt i oprogramowanie, gdy tylko urządzenie się połączy.

2. 2

   Urządzenie zostaje oznaczone

   Nowy komputer pojawia się jako wykryty, ale nie jest jeszcze zarejestrowany w ewidencji.

3. 3

   Administrator sprawdza

   Administrator przegląda, co wykryto, i decyduje, co wprowadzić.

4. 4

   Import do ewidencji

   Wybrany sprzęt zostaje zaimportowany bez ponownego ręcznego wpisywania tych samych danych.

Proces wykrywania zwykle dostarcza dwie kategorie informacji: sprzęt i oprogramowanie. Ponieważ działa w sposób ciągły, a nie jako jednorazowy projekt, pokazuje także zmiany: urządzenie, które zniknęło z sieci, wymienioną część albo aplikację tam, gdzie się jej nie spodziewano. Dzięki inwentaryzacji oprogramowania można porównać, co faktycznie działa, z tym, co jest licencjonowane lub zatwierdzone.

Zasób, którego nie wykryto, jest z punktu widzenia bezpieczeństwa niewidoczny. Nie można go załatać, monitorować, uwzględnić w planie reagowania na incydenty ani rozliczyć w audycie. To praktyczne połączenie wykrywania zasobów z dwoma pojęciami bezpieczeństwa, które bezpośrednio wspiera.

Shadow IT, czyli sprzęt lub oprogramowanie używane bez zatwierdzenia, można znaleźć i zająć się nim tylko wtedy, gdy wykrywanie je ujawni. Urządzenia nieautoryzowane, czyli sprzęt podłączony poza zatwierdzoną konfiguracją, czy to przypadkiem, przez nadużycie, czy celowo, to dokładnie to, co ręczna ewidencja zawsze przegapiała, a tylko aktywne wykrywanie wyłapuje niezawodnie. Dlatego wykrywanie jest samodzielnym mechanizmem kontroli, a nie tylko wygodą księgową.

Ten sam mechanizm wychwytuje też problem odwrotny. Sprzęt, który powinien być obecny, ale przestał być wykrywany, może sygnalizować usunięcie, kradzież lub awarię i wymaga takiej samej szybkiej uwagi jak nieoczekiwane urządzenie.

W Anexet Inventory kreator importu sprzętu pokazuje komputery, które agenty znalazły w sieci, wraz z ich komponentami. Administrator zaznacza to, co ma trafić do ewidencji, i importuje to w trzech krokach. Każde wynikowe dodanie, zmiana lub usunięcie zapisuje się w dzienniku audytu.

1 / 2

• 
• 

Te trzy pojęcia opisują etapy jednego procesu, dlatego warto je rozróżniać. Wykrywanie to zautomatyzowane znalezienie tego, co jest podłączone. Ewidencja to wynikowy zapis komputerów, urządzeń i oprogramowania, każdego ze statusem, właścicielem i lokalizacją. ITAM to szersza dyscyplina zbudowana na tym zapisie, a zarządzanie ewidencją to bieżąca praca, która utrzymuje go w aktualności.

Ręcznie prowadzony rejestr odzwierciedla tylko stan z ostatniej aktualizacji. W praktyce dojrzałe programy łączą oba podejścia: wykrywanie utrzymuje podstawowe dane w aktualności, a administratorzy dodają kontekst biznesowy, taki jak właściciel, dział i status, którego skan nie może ustalić sam.

Zacznij od sieci i sprzętu, którymi naprawdę zarządzasz, przeprowadź pełne wykrywanie i porównaj wynik z dzisiejszą ewidencją. Różnica między nimi to pierwsza lista zadań, zwykle dłuższa, niż się spodziewasz.

Następnie utrzymuj wykrywanie w działaniu, nie jako coroczny projekt, tak aby ewidencja nadążała za środowiskiem, a nie odwrotnie.