Wiadomości błyskawiczne (IM)

Systemy wiadomości błyskawicznych mają wspólny kształt. Aplikacja kliencka na komputerze, telefonie lub w przeglądarce łączy się z usługą przesyłania wiadomości. Usługa uwierzytelnia konta, kieruje i przechowuje wiadomości oraz stosuje własny model szyfrowania. IM należy do szerszej rodziny usług wiadomości elektronicznych, ale jest szybsze i mniej formalne niż poczta e-mail.

Do podstawowych funkcji należą obecność (wiedza o tym, kto jest dostępny), rozmowy jeden na jeden i grupowe, potwierdzenia dostarczenia i odczytu, przesyłanie plików i obrazów oraz połączenia głosowe i wideo w tym samym wątku. Rozmowy synchronizują się na każdym urządzeniu zalogowanym do konta, a usługa przechowuje historię, chyba że ktoś ją usunie.

Termin obejmuje kilka odrębnych rodzajów usług. Różnią się tym, kto je prowadzi i ile może zobaczyć organizacja:

Czat skraca dystans między decyzją o udostępnieniu a samym udostępnieniem. Plik wrzucony do rozmowy opuszcza organizację jedną czynnością. Nieformalność działa też przeciwko kontroli: ludzie piszą na czacie to, czego nigdy nie umieściliby w formalnej wiadomości. Autouzupełnianie i podobne nazwy grup umieszczają treść w niewłaściwej rozmowie, a skład grupy zmienia się, aż osoby z zewnątrz znajdą się w wątku, który zaczynał się jako wewnętrzny. Większość tych błędów to pomyłki, dlatego nieumyślne ujawnienie jest pierwszym ryzykiem, które musi objąć polityka.

Te same właściwości sprzyjają celowemu nadużyciu. Eksfiltracja przez czat wygląda jak zwykła praca i przenosi całe dokumenty w tempie rozmowy, tak zwykle dochodzi do wycieku danych przez komunikator. Zrzuty ekranu wynoszą treść poza dziennik zdarzeń, a znikające wiadomości usuwają zapis, na którym oparłoby się dochodzenie. Zagrożenie wewnętrzne korzysta z tych samych narzędzi świadomie. Odróżnienie legalnego użycia od naruszenia polityki jest więc kwestią treści, a nie kanału.

Większość komunikatorów konsumenckich szyfruje wiadomości end-to-end, więc treść jest czytelna wyłącznie na urządzeniach uczestniczących w rozmowie. Brama sieciowa lub proxy widzi co najwyżej metadane. Kontrole świadome treści muszą więc działać tam, gdzie treść jest jeszcze jawna: na punkcie końcowym, zanim wiadomość zostanie zaszyfrowana przy wysyłce. Tabela porównuje, co widzi każdy punkt inspekcji:

Kontrola komunikatorów w Anexet ustawiana jest osobno dla każdej aplikacji. Każdy komunikator ma własny przełącznik dla wiadomości, plików i połączeń, podobnie wersja webowa. Blokowanie działa tylko tam, gdzie włączone jest odpowiednie przechwytywanie, dlatego to pierwsza rzecz do sprawdzenia.

1 / 2

• 
• 

Pięć obszarów wymaga decyzji, zanim powstanie jakakolwiek reguła. Zatwierdzone platformy zespołowe są wyjątkiem: gdy organizacja prowadzi je lub subskrybuje centralnie, retencję i audyt można ustawić w samej usłudze, ale dostęp gości i wersje webowe nadal otwierają ścieżki, których te ustawienia w pełni nie obejmują. Gdy decyzje są podjęte, reguły napędzają blokowanie świadome treści, od rejestrowania po kwarantannę.

Zacznij od danych, których wyciek zaszkodziłby najbardziej, a potem sprawdź kanały, którymi ludzie faktycznie je wysyłają. Polityka napisana dla każdej wiadomości naraz kończy się blokowaniem zwykłej pracy i zostaje wyłączona.

Monitorowanie czatów to także kwestia prawna, nie tylko techniczna. Informacja dla pracowników i jasno określony cel pozwalają obronić kontrolę, gdy ktoś ją zakwestionuje.

Czytaj dalej: Jak chronić swoje dane w mediach społecznościowych: praktyczne porady.