Lista zakazanych słów

Lista zakazanych słów wykonuje jedno zadanie: wskazuje systemowi treść, której warto przyjrzeć się uważniej. Sama lista jest niegroźna. Jej wartość bierze się z kanału, który chroni, na przykład poczty wychodzącej lub wysyłania plików, gdzie trafienie może uruchomić alert, kwarantannę albo blokadę. W programie zapobiegania utracie danych to najszybszy sposób opisania tego, co uznajemy za informacje wrażliwe.

Ten pomysł jest starszy niż jakikolwiek produkt. Zespoły bezpieczeństwa od zawsze nazywają to, czego nie wolno wynieść z firmy, od nazw projektów po nieopublikowane ceny. Słownik zamienia tę wiedzę w regułę, którą system stosuje do każdej wiadomości jednocześnie.

Listy zwykle są uporządkowane jako słowniki tematyczne, a nie jeden płaski plik. Dzięki temu polityka może odwołać się do „danych płatniczych” lub „dokumentów HR” zamiast do tysięcy luźnych terminów. Dobrym punktem wyjścia są oznaczenia z klasyfikacji danych, bo etykieta, którą zespół już stosuje, jest wiarygodnym sygnałem.

Słowniki słów kluczowych nie wymagają wcześniejszej rejestracji dokumentów. Dzięki temu mogą oznaczać dane nieustrukturyzowane, których nikt wcześniej nie zarejestrował, a nawet nie znał.

Są przejrzyste: analityk może przeczytać regułę i zobaczyć, dlaczego się uruchomiła. Są też tanie w obliczeniach na dużą skalę i naturalnie pozwalają zapisać wiedzę należącą do jednej organizacji. Nazwa kodowa nic nie znaczy dla modelu ogólnego, a wszystko dla firmy, która jej używa.

Samo surowe dopasowanie słów kluczowych daje nieużyteczne ilości alertów. Praktyczne wdrożenia dodają poniższe mechanizmy, a każdy z nich zawęża to, co liczy się jako trafienie.

Technika jest z natury nieprecyzyjna. Termin może pojawić się w prawdziwych rekordach, materiałach szkoleniowych, dyskusji o polityce albo w niezwiązanym tekście o tym samym słownictwie. Każdy z tych przypadków to fałszywy alarm, a fałszywe alarmy uczą analityków ignorować zgłoszenia.

Przeoczenia wynikają z parafrazy, skrótów, celowych błędów pisowni, tłumaczenia i treści zamienionej w obraz. Listy też się starzeją: nazwy kodowe się zmieniają, pojawiają się nowe produkty, a słownik, którego nikt nie utrzymuje, stopniowo chroni sekrety z poprzedniego roku.

Anexet dostarcza te tezaurusy jako gotowe kategorie, do których polityki odwołują się po nazwie. Lista pokazuje każdą kategorię z liczbą słów i liczbą wyszukiwań, więc zbyt szumiące zestawy widać, zanim polityka trafi na produkcję. Te same kategorie wykorzystuje Anexet DLP.

Dopasowanie słownikowe to jedna warstwa, nie strategia. Zwykle łączy się je z dokładnym dopasowaniem skrótów dla znanych plików, cyfrowymi odciskami najważniejszych dokumentów oraz klasyfikatorami statystycznymi lub opartymi na modelach dla kategorii, których nie da się wyliczyć.

Warstwa słownikowa zyskuje swoje miejsce, bo wychwytuje to, czego inne metody nie widzą: niezarejestrowane treści i terminy właściwe dla organizacji. Anexet łączy te podejścia; szczegóły opisuje strona odcisków cyfrowych i skrótów.

Zacznij od słów, których wyciek zaszkodziłby najbardziej, a potem sprawdź kanały, którymi naprawdę wędrują. Polityka napisana od razu dla każdego terminu blokuje zwykłą pracę, a ludzie znajdują sposoby, by ją obejść.

Czytaj dalej: Systemy DLP — czym są i jak działają.