Geolokalizacja

Rekord zasobu z numerem seryjnym laptopa, właścicielem i specyfikacją, ale bez lokalizacji, jest tylko w połowie przydatny. Lokalizacja odpowiada na pytania, na które sama inwentaryzacja nie odpowie. Czy urządzenie nadal jest w biurze, do którego zostało przypisane? Czy wróciło do domu razem z pracownikiem zdalnym? Czy pojawiło się w miejscu, w którym nie powinno być? Bez sygnału o położeniu organizacja dowiaduje się, że urządzenie zniknęło, dopiero wtedy, gdy ktoś go szuka i nie może znaleźć.

Lokalizacja zasila też bezpośrednio bezpieczeństwo i monitorowanie zgodności. Urządzenie zgłaszające się z nieoczekiwanego kraju albo takie, które przestało się zgłaszać z dotychczasowego biura, warte jest sprawdzenia. Geolokalizacja zamienia pasywną listę sprzętu w źródło takich sygnałów.

Żadna metoda nie działa wszędzie. Praktyczna geolokalizacja zwykle łączy kilka metod, każda z własną dokładnością i martwymi punktami.

Komputery stacjonarne, drukarki i inny sprzęt bez odbiornika GPS też się przemieszczają. Biura się przeprowadzają, piętra są przestawiane, a sprzęt po cichu wędruje od biurka do biurka. Dla tej kategorii praktyczną metodą jest geolokalizacja Wi-Fi. Urządzenie zgłasza sieci bezprzewodowe, które widzi, wraz z siłą sygnału i typem połączenia. Ten odcisk porównuje się ze znanymi lokalizacjami sieci, by ustalić, w którym biurze lub budynku urządzenie jest teraz. Działa wewnątrz budynków, gdzie sygnał GPS bywa zablokowany, i nie wymaga sprzętu poza kartą bezprzewodową.

Geolokalizacja Wi-Fi jest mniej precyzyjna niż GPS. Zwykle umieszcza zasób w budynku lub na piętrze, a nie w dokładnych współrzędnych. Wykrywanie zasobów IT mówi, czym urządzenie jest, a geolokalizacja, gdzie się znajduje. W zarządzaniu zasobami IT ta rozdzielczość zwykle wystarcza. Pytanie operacyjne brzmi: czy urządzenie jest tam, gdzie powinno, a nie jaka jest jego pozycja co do metra.

Metody różnią się przede wszystkim trzema cechami: czy działają w budynku, czy wymagają dodatkowego sprzętu i czy zgłaszają się bez udziału administratora.

Zaginione urządzenie to problem wyszukiwania, a ostatnia znana pozycja zawęża poszukiwania. Poniższe kroki działają przy każdym sygnale lokalizacji, od raportów Wi-Fi po ręczny wpis na mapie biura.

1. 1

   Sprawdź ostatnio zgłoszone położenie

   Otwórz kartę komputera i przejrzyj ostatnią zmianę lokalizacji w dzienniku zdarzeń oraz sieci Wi-Fi widziane przy ostatnim zgłoszeniu.

2. 2

   Porównaj z mapą biura

   Znajdź biurko na mapie biura. Urządzenie umieszczone na innym piętrze niż zwykle to pierwszy trop.

3. 3

   Zawęź poszukiwania do piętra

   Przeszukaj piętro, na które wskazuje sygnał Wi-Fi, a nie cały budynek.

4. 4

   Zapisz wynik

   Zaktualizuj lokalizację w rekordzie zasobu, aby kolejne poszukiwania zaczynały się od nowej pozycji.

Sygnały geolokalizacji są szacunkami, a nie dowodem. Geolokalizacja IP bywa błędna o dziesiątki lub setki kilometrów, gdy połączenie przechodzi przez VPN, serwer proxy albo bramę korporacyjną. Pozycjonowanie Wi-Fi działa tylko tam, gdzie wcześniej zbudowano mapę otaczających sieci. Żadna z tych metod nie śledzi urządzenia w sposób ciągły, jak dedykowany nadajnik. Raportują pozycję w chwilach, gdy urządzenie się zgłasza.

Lokalizowanie urządzeń pracowników dotyka też prywatności. Dotyczy to szczególnie pracowników zdalnych i hybrydowych, których lokalizacja urządzenia może ujawnić, gdzie mieszkają. Organizacje, które geolokalizują zasoby, zwykle ograniczają tę praktykę do sprzętu firmowego, ujawniają ją w polityce i traktują lokalizację jako sygnał zarządzania zasobami, a nie sposób śledzenia ruchów człowieka. Zespoły, które korzystają też z monitorowania zdalnego, powinny mieć jedną politykę obejmującą oba obszary.

W Anexet Inventory każda karta komputera przechowuje miejsce pracy i mapę biura. Widok mapy pokazuje, gdzie stoi każda maszyna na planie piętra, a zmiany lokalizacji pozostają w dzienniku zdarzeń, więc historia jest widoczna.

1 / 2

• 
• 

Zacznij od urządzeń, które najbardziej szkodzą, gdy zginą: laptopów wynoszonych z biura i sprzętu we wspólnych przestrzeniach. Zapisanie, gdzie każde z nich powinno być, to najtańszy krok, a ułatwia odczytywanie każdego późniejszego sygnału lokalizacji.

Dane o lokalizacji są użyteczne tylko wtedy, gdy są aktualne. Regularne porównanie mapy biura z listą przypisanych urządzeń wcześnie pokazuje rozjazdy, a raport zasobów z lokalizacjami to najprostszy sposób, by podzielić się wynikiem.