Identyfikator urządzenia

Żaden pojedynczy atrybut nie pasuje do każdego zastosowania. Każdy typ identyfikuje co innego: interfejs, radio, całą jednostkę albo model.

Numer seryjny nadaje producent, jest naniesiony na etykiecie i zwykle odczytywany przez system operacyjny. Adres MAC to 48-bitowy identyfikator jednego interfejsu sieciowego, a laptop ma ich zwykle kilka. IMEI służy operatorom do rozpoznawania telefonu w sieci. Systemowy UUID zapisany w firmware przetrwa ponowną instalację systemu. Para VID:PID jest przypisana do marki i modelu.

Identyfikatory łączą zaobserwowany sprzęt z kartami zasobów. Gdy agent zgłasza podłączone urządzenia, numer seryjny i dane modelu pokazują, czy urządzenie jest już znane, nowe, czy zniknęło. Zasady kontroli urządzeń odwołują się do identyfikatorów bezpośrednio: firmowy szyfrowany dysk może zostać dopuszczony po numerze seryjnym, a cała linia modeli może zostać zablokowana albo ustawiona jako tylko do odczytu po identyfikatorze producenta i produktu.

Te same identyfikatory pojawiają się w zapisach zdarzeń. Gdy plik jest kopiowany na nośnik wymienny albo urządzenie łączy się o nietypowej porze, zapis zawiera tożsamość urządzenia, więc śledczy może przypisać działanie konkretnemu sprzętowi. Od zakupu do utylizacji identyfikator łączy też dokumenty zakupu, przydziały, naprawy i odpis.

Najpraktyczniejsze rozróżnienie dotyczy tego, na co wskazuje identyfikator. Numer seryjny działa na poziomie instancji i rozdziela dwa identyczne dyski kupione tego samego dnia. Para VID:PID działa na poziomie modelu, więc każda jednostka tego produktu zgłasza te same wartości.

Żaden z nich nie jest lepszy. Dojrzałe polityki łączą oba: reguła klasowa określa, co może robić kategoria urządzeń, a wyjątek instancji wpuszcza jedną konkretną jednostkę. Błędne odczytanie zakresu to częsty błąd: zablokowanie podatnej na podróbki pary VID:PID może wyłączyć setki legalnych dysków.

Identyfikatory różnią się tym, na ile można im ufać. Adresy MAC łatwo nadpisać, a obecne systemy stacjonarne i mobilne losują je domyślnie. Numery seryjne tanich nośników wymiennych często się powtarzają w obrębie partii, a UUID z firmware zmienia się po wymianie płyty głównej. Pojedynczy atrybut traktuj jako wskazówkę, a nie dowód, i potwierdzaj tożsamość kilkoma atrybutami zaobserwowanymi razem, na przykład producentem, modelem i numerem seryjnym.

W konsoli Anexet zakładka Urządzenia stacji roboczej pokazuje wykryty sprzęt wraz z typem i producentem. Filtr kontroli urządzeń pokazuje identyfikatory wybranego urządzenia: identyfikator dostawcy, identyfikator produktu i numer seryjny.

1 / 2

• 
• 

Identyfikatory urządzeń leżą na granicy danych osobowych. IMEI lub adres MAC prywatnego telefonu używanego do pracy można powiązać z jedną osobą, co podlega przepisom o ochronie danych, takim jak RODO w kontekście zatrudnienia. Organizacje, które zbierają identyfikatory na dużą skalę, jak systemy inwentarzowe, powinny określić cel, ograniczyć dostęp do danych i przechowywać je nie dłużej, niż wymaga ten cel. W modelu BYOD identyfikacja prywatnego urządzenia pracownika oznacza przetwarzanie danych o tej osobie.

Zacznij od identyfikatorów, których naprawdę potrzebują twoje reguły. Numer seryjny pasuje do krótkiej listy firmowych dysków, które trzeba śledzić pojedynczo, a para modelu pasuje do całej klasy sprzętu.

Reguła o złym zakresie albo przeoczy urządzenie, które miała zatrzymać, albo zablokuje sprzęt, na którym opiera się firma. Przed wdrożeniem sprawdź każdą regułę na znanych urządzeniach i połącz ją z ochroną danych (DLP) dla najważniejszych kanałów.