Urządzenie Sprzętowe

Termin obejmuje wszystko, co zespół IT może wskazać i fizycznie potrzymać, luźno pogrupowane według funkcji. Komponenty wewnętrzne można wymieniać lub modernizować, a mogą też ulec awarii niezależnie od jednostki, w której się znajdują.

Urządzenie staje się wpisem możliwym do zarządzania dopiero wtedy, gdy da się je odróżnić od każdego innego urządzenia tego samego typu. Systemy inwentaryzacyjne zwykle łączą kilka atrybutów zamiast polegać na jednym.

Producent i model określają, czym jest urządzenie. Numer seryjny powinien być unikalny dla jednej fizycznej jednostki. Numer inwentarzowy nadaje się wewnętrznie, dzięki czemu organizacja może śledzić urządzenie, nawet gdy dostawca zmieni jego oznaczenie. Urządzenia sieciowe mają własne identyfikatory: adres MAC interfejsu sieciowego albo parę identyfikatorów dostawcy i produktu (VID:PID) w przypadku urządzenia USB. Identyfikują one klasę sprzętu, a nie pojedynczą jednostkę. Mają największe znaczenie wtedy, gdy reguły kontroli dostępu muszą rozpoznać urządzenie automatycznie, bez odczytywania etykiety przez człowieka.

Urządzenie rzadko jest statycznym wierszem w arkuszu kalkulacyjnym. Przechodzi przez etapy, które wpis inwentaryzacyjny powinien odzwierciedlać:

1. 1

   Zakup i wprowadzenie do ewidencji

   Urządzenie zostaje kupione i wpisane do rejestru zasobów wraz z identyfikatorami. Istnieje jako wpis, zanim zostanie podłączone do sieci.

2. 2

   Wdrożenie

   Urządzenie zostaje przypisane do osoby, działu i miejsca pracy. Jego oczekiwana konfiguracja, czyli komponenty, które do niego należą, zostaje ustalona jako punkt odniesienia.

3. 3

   Użytkowanie w eksploatacji

   Urządzenie jest monitorowane pod kątem zmian statusu, zużycia zasobów i tego, czy nadal odpowiada zarejestrowanej konfiguracji.

4. 4

   Konserwacja i zmiany

   Komponenty są dodawane, wymieniane lub usuwane, a urządzenie może zmienić miejsce pracy. Status zmienia się podczas naprawy lub czasowego wycofania z użytku.

5. 5

   Wycofanie i utylizacja

   Urządzenie zostaje spisane, a jego dane wyczyszczone. Wpis zostaje zamknięty bez usuwania historii, więc audytor nadal może prześledzić, dokąd urządzenie trafiło.

Urządzenia, których organizacja nie widzi, nie może też chronić. Sprzęt, który nigdy nie trafił do inwentarza, na przykład prywatny dysk przyniesiony z domu albo urządzenie sieciowe zainstalowane bez zgody, pozostaje poza aktualizacjami, monitoringiem i egzekwowaniem polityk. Niezarejestrowany sprzęt jest jednym z najczęściej zgłaszanych przez zespoły bezpieczeństwa martwych pól.

Problem odwrotny jest równie realny. Urządzenie formalnie spisane, ale nigdy fizycznie nieusunięte, albo komponent po cichu wymieniony na tańszy, może pozostać niezauważone przez miesiące, dopóki ktoś nie porówna tego, co podłączone, z tym, co według wpisu powinno tam być. Dlatego śledzenie sprzętu jest mechanizmem kontroli bezpieczeństwa w takim samym stopniu jak operacyjnym.

Agenty Anexet wykrywają sprzęt podłączony do każdego komputera i pokazują go w widoku urządzeń.

Inwentarz sprzętu można zbudować na dwa sposoby, a większość dojrzałych programów łączy oba.

Ewidencja ręczna, zwykle arkusz wypełniany przez pracowników IT podczas zakupu, dobrze oddaje własność i kontekst biznesowy, ale traci aktualność, gdy urządzenie zmienia użytkownika bez aktualizacji wpisu. Wykrywanie automatyczne, w którym agenty programowe raportują widziany sprzęt, utrzymuje aktualność faktów technicznych: tego, co jest podłączone, numeru seryjnego i zużycia zasobów. Nadal jednak potrzebna jest osoba, która doda własność i kontekst biznesowy, czego narzędzie nie wywnioskuje samo. Wykryty sprzęt bez wpisu jest zwykle pokazywany osobno, aby można go było sprawdzić i zaimportować albo zbadać, zamiast po cichu go dodawać lub ignorować.