Trzy stany danych
Zespoły bezpieczeństwa dzielą cykl życia danych na trzy stany. Każdy z nich jest narażony na innych atakujących i inne techniki, dlatego każdy wymaga własnych mechanizmów kontroli.
Te stany nie są jednorazowymi etapami. Ten sam rekord zwykle spoczywa przez większość swojego życia, na krótko trafia w tranzyt podczas kilku transferów i jest w użyciu tylko przez sekundy, w których aplikacja na nim pracuje. Strategia obejmująca jeden stan zostawia dwa pozostałe otwarte.
| Stan | Gdzie się znajduje | Główne ryzyko |
|---|---|---|
| Dane w spoczynku | Dysk, baza danych, kopia zapasowa, nośnik wymienny | Nieautoryzowany dostęp do nośnika |
| Dane w tranzycie | Przesyłane siecią lub między centrami danych | Przechwycenie na łączu |
| Dane w użyciu | Wczytane do pamięci RAM lub rejestru procesora | Przeszukiwanie pamięci i dostęp przez debugger |
Gdzie znajdują się dane w spoczynku
Dane w spoczynku to każdy nośnik, który przechowuje dane wtedy, gdy nic z niego aktywnie nie czyta ani nie zapisuje. W praktyce obejmuje to miejsca o bardzo różnym poziomie narażenia.
Wspólną cechą jest trwałość. Dane pozostają możliwe do odzyskania z nośnika długo po zamknięciu aplikacji, która je utworzyła, dlatego kontrole na poziomie magazynu są konieczne, a nie opcjonalne. Typowe miejsca to:
- Magazyny lokalne: dyski w serwerach, stacjach roboczych i laptopach, w tym pliki tymczasowe, pamięć wymiany i obrazy hibernacji
- Bazy danych: relacyjne i NoSQL, lokalnie lub hostowane, wraz z surowymi plikami danych na dysku
- Nośniki wymienne i przenośne: pamięci USB, zewnętrzne dyski, płyty CD/DVD i karty pamięci
- Kopie zapasowe i archiwa: biblioteki taśm, urządzenia do kopii zapasowych i migawki, często przechowywane latami
- Magazyn w chmurze: zasobniki obiektowe, udostępnione pliki i zarządzane bazy, gdzie dostęp zwykle konfiguruje klient
Dlaczego dane w spoczynku to odrębne ryzyko
Trzy cechy sprawiają, że przechowywane dane są atrakcyjne dla atakujących i insiderów. Dane przejściowe takich cech nie mają.
Pierwsza to wolumen. Baza danych lub kopia zapasowa gromadzi rekordy przez miesiące albo lata, więc jeden udany dostęp może ujawnić znacznie więcej danych niż przechwycenie pojedynczej transmisji.
Druga to czas. Dane w tranzycie są narażone przez milisekundy. Dane w spoczynku pozostają narażone tak długo, jak są przechowywane, co może oznaczać miesiące lub lata, jeśli błędna konfiguracja zostanie niezauważona.
Trzecia to ekspozycja fizyczna. Nośnik danych to przedmiot, który można ukraść, zgubić, wyrzucić lub odsprzedać, a wraz z nim wychodzą jego dane, niezależnie od ochrony sieciowej.
Przepisy odzwierciedlają tę różnicę. Wiele przepisów i standardów ochrony danych wymaga szyfrowania albo równoważnego mechanizmu kompensującego właśnie dla przechowywanych rekordów, osobno od wymogów dotyczących przesyłania.
Jak chroni się dane w spoczynku
Żaden pojedynczy mechanizm nie chroni przechowywanych danych w pełni. Standard to łączenie kilku kontroli w warstwy, tak aby awarię jednej wychwyciła kolejna.
Właściwy zestaw zależy od wrażliwości danych, miejsca przechowywania i wymogów konkretnego przepisu lub umowy. Szyfrowanie i kontrola dostępu to dwa podstawowe mechanizmy, które niemal każdy standard uznaje za bazę.
| Mechanizm | Co robi |
|---|---|
| Szyfrowanie w spoczynku | Czyni skradziony dysk i skopiowany plik bazy nieczytelnymi bez klucza |
| Kontrola dostępu | Ogranicza, kto i co może czytać lub zmieniać magazyn |
| Zarządzanie kluczami | Trzyma klucze z dala od chronionych danych i przy wąskim dostępie |
| Bezpieczne usuwanie i sanityzacja | Czyni dane nieodzyskiwalnymi, gdy nośnik jest wycofywany lub kończy się retencja |
| Monitorowanie i ślady audytowe | Rejestruje, kto uzyskał dostęp do danych lub je skopiował |
Jak to wygląda w Anexet
W Anexet zajętość przechowywanych danych widać w przeglądzie Central Server, który wymienia każdą bazę wraz z rozmiarem danych i liczbą rekordów. Serwer raportów określa, gdzie przechowywane są zebrane dane i jak długo.
Okres retencji określa, jak długo rekord pozostaje narażony w spoczynku, dlatego powinien odpowiadać wrażliwości danych. Sprawdź go razem z ustawieniami oprogramowania DLP, aby reguły przechowywania i blokowania opierały się na tej samej klasyfikacji.
1 / 2
Czego ochrona danych w spoczynku nie rozwiązuje
Zaszyfrowanie bazy lub dysku nic nie daje danym, gdy uprawniona aplikacja odszyfruje je, aby wyświetlić, przetworzyć lub wyeksportować. Wtedy dane opuszczają stan spoczynku, a właściwymi ryzykami stają się dane w użyciu i eksfiltracja.
Szyfrowanie w spoczynku nie powstrzyma też uprawnionego, uwierzytelnionego użytkownika przed skopiowaniem danych do niezaszyfrowanej lokalizacji, wysłaniem ich e-mailem na zewnątrz lub wydrukowaniem.
Ochrona danych w spoczynku jest więc jedną warstwą szerszego programu ochrony danych, który obejmuje wszystkie trzy stany danych oraz zasady, jak ludzie korzystają z danych po odblokowaniu.
Od czego zacząć
Zacznij od miejsc, w których leżą najbardziej wrażliwe dane, a potem szukaj kopii, o których nikt nie wie: starych kopii zapasowych, niezarządzanych nośników wymiennych i eksportów zostawionych we wspólnych folderach. Polityki pisane dla wszystkich plików naraz kończą blokowaniem pracy i zostają wyłączone.
Czytaj dalej: Szyfrowanie, kodowanie i haszowanie – jaka jest różnica?; Bezpieczeństwo informacji w bazach danych.
Nie zabezpieczysz kopii, o której nie wiesz, że istnieje.
Anexet Team