Klasyfikacja domyślna

Klasyfikacja domyślna to poziom wrażliwości, który dane otrzymują automatycznie, gdy nikt nie wybrał innego. Jest warstwą awaryjną klasyfikacji danych i dotyczy każdego nowego pliku, wiadomości lub rekordu, który trafia do organizacji bez przypisanej decyzji.

Ustawienie ma znaczenie, bo większość danych nigdy nie przegląda człowiek. Typowy zasób plików zawiera tysiące dokumentów, których nikt nie oznaczył, więc jedno ustawienie decyduje o tym, jak traktowana jest większość zasobu. Ten sam dokument może być otwarty dla wszystkich przy jednej wartości domyślnej i ściśle chroniony przy innej, a dane wrażliwe są pierwszymi, które wyciekają, gdy ustawienie jest błędne.

Poziom domyślny można ustawić w kilku miejscach. Organizacje zwykle mają w użyciu więcej niż jedno takie ustawienie naraz, a wynik trafia do dokumentu jako etykieta opisowa:

Wartość domyślna określa, co się dzieje, gdy nikt nie podjął decyzji. Dokładnie w takiej sytuacji zabezpieczenia muszą działać poprawnie.

Dojrzałe schematy ustawiają wartość domyślną o jeden poziom wyżej niż Publiczny. Taki poziom chroni samym faktem, że dane nie są w pełni otwarte, i nie blokuje zwykłej pracy, a wyższe poziomy zostają zarezerwowane dla wyraźnych decyzji lub pewnych dopasowań automatycznych. Dwie skrajności zawodzą w przeciwny sposób:

• Liberalna wartość domyślna (Publiczny lub Niesklasyfikowany) działa w trybie fail-open. Nieoznaczone dane wrażliwe przepływają swobodnie, a każda luka w oznaczaniu staje się luką w ochronie.
• Restrykcyjna wartość domyślna (Wewnętrzny lub Poufny) działa w trybie fail-closed. Nic nie jest niechronione z zaniedbania, ale pojawia się nadmierna klasyfikacja. Użytkownicy trafiają na blokady przy zwykłej pracy, składają wnioski o wyjątki i w końcu traktują etykiety jak szum.

Zbyt wysokie ustawienie wygląda bezpiecznie, ale kosztuje w inny sposób. Gdy większość dokumentów ma poziom sugerujący ścisłe postępowanie, ten poziom przestaje czymkolwiek się wyróżniać. Recenzenci zatwierdzają wyjątki hurtowo, a użytkownicy uczą się, że oznaczenie nie znaczy tego, co mówi.

Naprawdę wrażliwe materiały zaczynają być traktowane tak swobodnie jak agenda spotkania. Klasyfikacja działa tylko wtedy, gdy najwyższe poziomy pozostają rzadkie, dlatego wartość domyślna musi być poziomem, który organizacja może utrzymać przy tysiącach zwykłych plików.

W Anexet DLP reguła blokowania może odczytać etykietę poufności Microsoft jako warunek, a wbudowane zestawy słów kluczowych rozpoznają wrażliwe treści, które nie mają żadnej etykiety. Oba sposoby mają znaczenie, gdy wartość domyślna jest jedynym poziomem pliku.

1 / 2

• 
• 

Wartości domyślne dotyczą nowych danych. Trudniejsze są dane nieustrukturyzowane zgromadzone przez lata, na przykład zasoby plików i skrzynki pocztowe, które zwykle nie mają żadnych etykiet. Retroaktywne zastosowanie wartości domyślnej albo nie chroni całego zasobu, albo chroni go zbyt mocno, dlatego stosuje się zwykle trzy kroki:

1. 1

   Przeprowadź przegląd odkrywczy

   Sprawdź treść zasobów plików i skrzynek pocztowych.

2. 2

   Zaproponuj istotne poziomy

   Zasugeruj poziomy dla danych regulowanych, umów i poświadczeń.

3. 3

   Niech wartość domyślna obejmie resztę

   Wartość domyślna obsługuje długi ogon zwykłych danych.

Wartość domyślna nie jest ustawieniem jednorazowym. Wracaj do niej, gdy firma zmienia to, co przetwarza, na przykład pojawiają się nowe dane regulowane lub nowe rynki. Rosnąca liczba wyjątków sugeruje, że wartość jest zbyt rygorystyczna. Przeglądy incydentów, które znajdują nieoznaczone dane w środku wycieku, sugerują, że jest zbyt liberalna.

Wartość domyślna określa też, jak zapobieganie utracie danych działa wobec danych, których nikt nie ruszał, więc błędne ustawienie widać albo jako zablokowaną zwykłą pracę, albo jako wyciek. Sprawdzaj oba sygnały.

• Dodanie nowego typu danych regulowanych bez ponownego przeglądu wartości domyślnej.
• Traktowanie rosnącej listy wyjątków jako normy zamiast jako sygnału.
• Założenie, że czysty raport etykiet oznacza brak nieoznaczonych danych.

Zacznij od danych, które najbardziej zaszkodziłyby po wycieku, a potem wybierz wartość domyślną, która obejmie resztę bez blokowania zwykłej pracy. Wartość domyślna to reguła, która obowiązuje, gdy nikt nie zdecydował, więc powinna być taka, której organizacja może bronić każdego dnia.