Zarządzanie postawą bezpieczeństwa danych (DSPM)

Data Security Posture Management (DSPM) wychodzi od prostej luki: większość organizacji nie potrafi z pewnością wskazać, gdzie znajdują się jej wrażliwe dane. Kopie rekordów klientów trafiają do baz testowych, dane osobowe lądują we wspólnych folderach, a stare eksporty zostają na laptopach. DSPM odpowiada najpierw na pytanie: które dane są wrażliwe, gdzie są i kto może do nich dotrzeć.

Program DSPM pracuje na samych danych, a nie na granicy sieci. Wyniki grupuje się według klasyfikacji danych, na przykład danych osobowych, finansowych, medycznych i poświadczeń, co pokazuje, w jakich miejscach, o których nikt nie pomyślał, znajdują się dane wrażliwe.

Większość prac DSPM powtarza te same cztery etapy, a każdy zasila następny.

1. 1

   Odkrywanie

   Skanowanie magazynów i repozytoriów plików, aby zbudować spis tego, gdzie dane faktycznie się znajdują.

2. 2

   Klasyfikacja

   Oznaczenie znalezionych danych według wrażliwości i typu, z użyciem dopasowania wzorców i analizy treści.

3. 3

   Mapowanie ekspozycji

   Powiązanie każdego magazynu danych z osobami, rolami i systemami, które mogą je odczytać lub skopiować.

4. 4

   Priorytetyzacja

   Uszeregowanie wyników według rzeczywistego wpływu, aby najbardziej narażone kopie obsłużyć najpierw.

Przejście do chmury, samoobsługowe platformy danych i rutynowe kopiowanie danych produkcyjnych do środowisk testowych, analitycznych i kopii zapasowych sprawiły, że wrażliwe dane rozeszły się daleko poza systemy stworzone do ich przechowywania. Dawne mechanizmy zakładały, że zespoły wiedzą, gdzie te dane leżą. DSPM zaczyna od odwrotnego założenia: odnalezienie danych jest najtrudniejszym pierwszym krokiem.

Regulacje szły w tym samym kierunku. RODO, HIPAA i PCI DSS wymagają, by organizacja wiedziała, gdzie przechowywane są dane objęte regulacją i kto ma do nich dostęp. Zapomniana kopia w niezmapowanym folderze jest luką, nawet jeśli nie doszło do wycieku, a takie kopie często pojawiają się w narzędziach shadow IT, których nikt nie zatwierdził.

DSPM często myli się z dwiema sąsiednimi kategoriami. Wszystkie trzy dotyczą ryzyka danych, ale każda patrzy na inną warstwę, dlatego pełny program zwykle wymaga więcej niż jednej z nich.

DSPM zawęża pytanie do tego, gdzie są wrażliwe dane i kto może do nich dotrzeć. Data Loss Prevention obejmuje drugą stronę tego samego problemu: pilnuje danych w ruchu i w użyciu oraz blokuje lub rejestruje transfery łamiące politykę. Oba rozwiązania dobrze się uzupełniają: DSPM pokazuje, które dane zasługują na regułę, a DLP ją egzekwuje.

CSPM to warstwa infrastruktury, która sprawdza, jak skonfigurowano konta chmurowe. Kontrola Cloud DLP chroni tylko te magazyny, na które jest skierowana, więc spis z DSPM pokazuje, dokąd ta kontrola powinna sięgać.

Po stronie stacji roboczych agenty Anexet porównują skróty plików na zarządzanych komputerach z bankami skrótów poufnych dokumentów. Zakładka File system w konsoli administratora pokazuje, które banki obowiązują w każdym profilu. Tezaurusy dodają analizę treści, więc wbudowany zestaw słów kluczowych może oznaczyć tekst zawierający określenia, takie jak numer karty kredytowej czy słowa związane z płatnościami.

Monitorowanie systemu plików działa tylko na komputerach dodanych do listy indeksowania, więc zakres spisu ustawia administrator. Szczegóły modułu są na stronie oprogramowania DLP.

1 / 2

• 
• 

DSPM pokazuje mapę, ale sam nie zmienia tego, co na niej jest. Większość platform raportuje wyniki i rekomendacje, a ktoś nadal musi zmienić uprawnienie, usunąć nieaktualną kopię lub przekazać alert zespołowi odpowiedzialnemu za system. Dokładność klasyfikacji też jest zmienna: pola strukturalne, takie jak numery kart, klasyfikują się pewnie, a wolny tekst i nietypowe formaty dają więcej fałszywych trafień i pominięć.

• Traktowanie pierwszego skanu jako ostatecznego spisu. Dane przemieszczają się codziennie, więc czysty skan sprzed kwartału niewiele mówi o dzisiejszym stanie.
• Otwieranie wyników bez właściciela. Sprawy, za które nikt nie odpowiada, zostają otwarte i podważają zaufanie do całego programu.
• Kopiowanie pulpitu zamiast usuwania ekspozycji. Mapa, na której nikt nie działa, zachowuje te same ryzyka, tylko je udokumentowano.

Zacznij od magazynów, których wyciek bolałby najbardziej, a potem sprawdź, którymi kanałami dane z nich wychodzą. Mapa zbudowana wokół ważnych danych jest przydatna przez miesiące, a mapa wszystkiego zostaje zignorowana w ciągu kilku tygodni.

Czytaj dalej: Bezpieczeństwo informacji w bazach danych; Koncepcja "Zero Trust".