Κατηγοριοποίηση Δεδομένων

Οι περισσότεροι οργανισμοί δεν μπορούν να προστατεύσουν τα πάντα στο υψηλότερο επίπεδο. Είναι υπερβολικά ακριβό και παραλύει την καθημερινή εργασία. Η κατηγοριοποίηση το λύνει απαντώντας σε ένα προηγούμενο ερώτημα: ποια δεδομένα χρειάζονται πραγματικά ποια προστασία; Όταν ένα σύνολο εγγράφων έχει επίπεδο ευαισθησίας, κάθε μεταγενέστερος έλεγχος μπορεί να αναφέρεται σε αυτό το επίπεδο, αντί να αποφασίζει κάθε φορά από την αρχή. Μια ενιαία πολιτική, όπως «μην στέλνετε δεδομένα Περιορισμένης Πρόσβασης σε εξωτερικούς παραλήπτες», γίνεται εφαρμόσιμη στο email, στις μεταφορτώσεις μέσω web, στο cloud και στα αφαιρούμενα μέσα, επειδή η ετικέτα ακολουθεί τα δεδομένα.

Η ίδια λογική στηρίζει την Πρόληψη Απώλειας Δεδομένων (DLP), που χρειάζεται να ξέρει τι προστατεύει προτού μπλοκάρει οτιδήποτε. Τα περισσότερα σχήματα ξεκινούν από τα ευαίσθητα δεδομένα και προχωρούν από εκεί.

Τα σχήματα διαφέρουν ανά τομέα, αλλά τα περισσότερα περιορίζονται σε τρία έως πέντε επίπεδα:

Τα κυβερνητικά και αμυντικά σχήματα προσθέτουν τυπικές σημάνσεις και οδηγίες χειρισμού, αλλά η λογική είναι η ίδια: λιγότερες κατηγορίες, εφαρμοσμένες με συνέπεια, υπερισχύουν των λεπτομερών κατηγοριών που εφαρμόζονται ασυνεπώς.

Υπάρχουν τέσσερις μέθοδοι για την ανάθεση επιπέδου. Στη χειροκίνητη κατηγοριοποίηση, ο δημιουργός επιλέγει το επίπεδο κατά τη δημιουργία ή την αποθήκευση ενός εγγράφου, συνήθως από επιλογέα ετικετών της εφαρμογής. Λειτουργεί όταν οι χρήστες είναι εκπαιδευμένοι και παρακινημένοι, αλλά είναι ασυνεπής σε μεγάλη κλίμακα.

Η αυτόματη κατηγοριοποίηση εξετάζει το περιεχόμενο και αναθέτει επίπεδο βάσει μοτίβων: αντιστοιχίσεις λέξεων-κλειδιών και λεξικών, κανονικές εκφράσεις για δομημένα αναγνωριστικά (αριθμοί καρτών, εθνικοί αριθμοί ταυτότητας), ψηφιακά αποτυπώματα και πρότυπα εγγράφων, καθώς και στατιστικά μοντέλα ή μοντέλα μηχανικής μάθησης.

Η κατηγοριοποίηση βάσει πλαισίου συνάγει το επίπεδο από το πού βρίσκονται τα δεδομένα ή από το ποιος τα δημιούργησε, όπως ένα αποθετήριο, ένας κοινόχρηστος φάκελος τμήματος ή μια εφαρμογή γνωστή για καταγραφές που υπόκεινται σε κανονισμούς. Η κληρονομημένη κατηγοριοποίηση δίνει στα παράγωγα αρχεία το επίπεδο της πηγής τους, κρατώντας τις εξαγωγές, τα αντίγραφα και τα συνημμένα υπό διακυβέρνηση.

Στην πράξη, οι μέθοδοι συνδυάζονται. Η αυτοματοποίηση προτείνει, οι χρήστες επιβεβαιώνουν ή παρακάμπτουν, και το πλαίσιο δίνει ελάχιστη τιμή, ώστε τίποτα να μη μένει χωρίς ετικέτα. Η ετικέτα που μεταφέρει το αποτέλεσμα περιγράφεται στην επισήμανση δεδομένων.

Κάθε μέθοδος ανταλλάσσει προσπάθεια με συνέπεια. Ο πίνακας δείχνει πού ταιριάζει η καθεμία.

Η κατηγοριοποίηση είναι επιφάνεια ελέγχου, όχι εγγύηση. Επαναλαμβάνονται τρεις τρόποι αποτυχίας. Τα κενά κάλυψης αφήνουν παλιά μη δομημένα δεδομένα χωρίς ετικέτα, οπότε οι πολιτικές δεν τα βλέπουν ποτέ. Η απώλεια ετικέτας συμβαίνει όταν η αντιγραφή, το στιγμιότυπο ή η επικόλληση σε συνομιλία κρατά το περιεχόμενο αλλά χάνει την ετικέτα. Η απομάκρυνση σημαίνει ότι τα δεδομένα κατηγοριοποιούνται μία φορά και δεν ξαναεξετάζονται: τα παλιά μένουν υπερπροστατευμένα, τα νέα υποπροστατευμένα.

Γι' αυτό η επιβολή βάσει περιεχομένου συνδυάζεται συνήθως με ετικέτες. Ένας μηχανισμός που αναγνωρίζει άμεσα ευαίσθητο περιεχόμενο συνεχίζει να λειτουργεί όταν η ετικέτα λείπει ή είναι παρωχημένη, κάτι που μετράει περισσότερο για τα μη δομημένα δεδομένα που κανείς δεν έχει επισημάνει.

Στην κονσόλα του Anexet DLP ένας μόνο κανόνας αποκλεισμού μπορεί να συνδυάζει συνθήκη ετικέτας με συνθήκη κειμένου, ενώ τα σύνολα λέξεων-κλειδιών δίνουν τις αντιστοιχίσεις κειμένου. Και τα δύο ορίζονται στον επεξεργαστή κανόνων αποκλεισμού με βάση το περιεχόμενο.

1 / 2

• 
• 

Τα κανονιστικά πλαίσια σπάνια επιβάλλουν συγκεκριμένο σχήμα, αλλά θεωρούν δεδομένη την ύπαρξή του. Οι υποχρεώσεις του GDPR ισχύουν για προσωπικά δεδομένα και ειδικές κατηγορίες, ενώ οι κλαδικοί κανόνες καλύπτουν αρχεία πληρωμών, υγείας και οικονομικά δεδομένα. Η κατηγοριοποίηση δείχνει ποιες υποχρεώσεις αφορούν ποια δεδομένα. Είναι η πρακτική βάση για αιτήματα υποκειμένων, χρονοδιαγράμματα διατήρησης και αξιολογήσεις κοινοποίησης παραβιάσεων.

Ξεκινήστε από τα δεδομένα που θα έβλαπταν περισσότερο αν διέρρεαν, και μετά χαρτογραφήστε τα κανάλια που πραγματικά χρησιμοποιούν. Οι πολιτικές που γράφονται για όλα τα αρχεία μαζί καταλήγουν να μπλοκάρουν τη δουλειά και να απενεργοποιούνται. Κρατήστε τα επίπεδα λίγα, ώστε οι άνθρωποι να επιλέγουν σωστά χωρίς εγχειρίδιο, και καταγράφετε κάθε επιλογή σε μια περιγραφική ετικέτα.

Περισσότερα: Έλεγχος Πρόσβασης σε ευαίσθητα δεδομένα και Διακριτικός Έλεγχος Πρόσβασης.