Προεπιλεγμένη Κατηγοριοποίηση

Η προεπιλεγμένη κατηγοριοποίηση είναι το επίπεδο ευαισθησίας που αποκτούν τα δεδομένα αυτόματα, όταν κανείς δεν έχει επιλέξει άλλο. Αποτελεί το εφεδρικό επίπεδο ενός σχήματος κατηγοριοποίησης δεδομένων και ισχύει για κάθε νέο αρχείο, μήνυμα ή εγγραφή που φτάνει χωρίς συνδεδεμένη απόφαση.

Η επιλογή έχει σημασία, επειδή τα περισσότερα δεδομένα δεν ελέγχονται ποτέ από άνθρωπο. Ένας τυπικός κοινόχρηστος φάκελος περιέχει χιλιάδες έγγραφα χωρίς ετικέτα, οπότε μία ρύθμιση καθορίζει πώς αντιμετωπίζεται το μεγαλύτερο μέρος του αρχείου. Το ίδιο έγγραφο μπορεί να είναι ανοιχτό σε όλους με μία προεπιλογή και αυστηρά περιορισμένο με άλλη, και τα ευαίσθητα δεδομένα είναι τα πρώτα που εκτίθενται όταν η ρύθμιση είναι λανθασμένη.

Το προεπιλεγμένο επίπεδο μπορεί να οριστεί σε διάφορα σημεία. Οι οργανισμοί συνήθως έχουν περισσότερα από ένα σε ισχύ ταυτόχρονα, και το αποτέλεσμα μεταφέρεται στο έγγραφο ως περιγραφική ετικέτα:

Η προεπιλογή καθορίζει τι συμβαίνει όταν δεν έχει ληφθεί απόφαση. Αυτή ακριβώς είναι η κατάσταση που πρέπει να αντέχουν οι μηχανισμοί ασφαλείας.

Τα ώριμα σχήματα ορίζουν την προεπιλογή ένα βήμα πάνω από το Δημόσιο. Έτσι προστατεύει κανείς με την απουσία ρητής επιλογής χωρίς να κλειδώνει την καθημερινή εργασία, ενώ τα υψηλότερα επίπεδα προορίζονται για ρητές αποφάσεις ή βέβαιες αυτόματες αντιστοιχίες. Τα δύο άκρα αποτυγχάνουν με αντίθετο τρόπο:

• Μια χαλαρή προεπιλογή (Δημόσιο ή Χωρίς κατηγορία) αποτυγχάνει ανοιχτά. Τα ευαίσθητα δεδομένα χωρίς ετικέτα κυκλοφορούν ελεύθερα, και κάθε κενό στη σήμανση γίνεται κενό προστασίας.
• Μια αυστηρή προεπιλογή (Εσωτερικό ή Εμπιστευτικό) αποτυγχάνει κλειστά. Τίποτα δεν μένει απροστάτευτο λόγω παράλειψης, αλλά ακολουθεί υπερ-κατηγοριοποίηση. Οι χρήστες συναντούν μπλοκαρίσματα στην καθημερινή εργασία, ζητούν εξαιρέσεις και τελικά βλέπουν τις ετικέτες ως θόρυβο.

Το να οριστεί η προεπιλογή υπερβολικά υψηλά μοιάζει ασφαλές, αλλά κοστίζει αλλιώς. Όταν τα περισσότερα έγγραφα φέρουν επίπεδο που υπονοεί αυστηρό χειρισμό, το επίπεδο αυτό παύει να διακρίνει οτιδήποτε. Οι ελεγκτές εγκρίνουν εξαιρέσεις μαζικά και οι χρήστες μαθαίνουν ότι η σήμανση δεν σημαίνει όσα λέει.

Το πραγματικά περιορισμένο υλικό καταλήγει να χειρίζεται τόσο ανέμελα όσο η ατζέντα μιας συνάντησης. Η κατηγοριοποίηση λειτουργεί μόνο όταν τα ανώτερα επίπεδα μένουν σπάνια, οπότε η προεπιλογή πρέπει να είναι επίπεδο που ο οργανισμός μπορεί να στηρίξει σε χιλιάδες συνηθισμένα αρχεία.

Στο Anexet DLP ένας κανόνας αποκλεισμού μπορεί να διαβάσει μια ετικέτα ευαισθησίας της Microsoft ως συνθήκη, ενώ τα ενσωματωμένα σύνολα λέξεων-κλειδιών αναγνωρίζουν ευαίσθητο περιεχόμενο που δεν έχει καμία ετικέτα. Και οι δύο δρόμοι έχουν σημασία όταν η προεπιλογή είναι το μοναδικό επίπεδο που έχει ένα αρχείο.

1 / 2

• 
• 

Οι προεπιλογές διέπουν τα νέα δεδομένα. Δυσκολότερα είναι τα μη δομημένα δεδομένα που έχουν συσσωρευτεί με τα χρόνια, όπως κοινόχρηστοι φάκελοι και γραμματοκιβώτια, που συνήθως δεν έχουν καμία ετικέτα. Η αναδρομική εφαρμογή μιας προεπιλογής αφήνει χωρίς προστασία ολόκληρο αυτό το απόθεμα ή το προστατεύει υπερβολικά, γι' αυτό η συνήθης προσέγγιση έχει τρία βήματα:

1. 1

   Εκτελέστε έλεγχο ανακάλυψης

   Εξετάστε το περιεχόμενο κοινόχρηστων φακέλων και γραμματοκιβωτίων.

2. 2

   Προτείνετε επίπεδα εκεί που μετρούν

   Προτείνετε επίπεδα για ρυθμιζόμενες εγγραφές, συμβάσεις και διαπιστευτήρια.

3. 3

   Αφήστε την προεπιλογή να καλύψει τα υπόλοιπα

   Η προεπιλογή διαχειρίζεται τη μακριά ουρά των συνηθισμένων δεδομένων.

Η προεπιλογή δεν είναι μια ρύθμιση μίας φοράς. Επανεξετάστε την όταν η επιχείρηση αλλάζει όσα διαχειρίζεται, για παράδειγμα με νέα ρυθμιζόμενα δεδομένα ή νέες αγορές. Η αύξηση των εξαιρέσεων δείχνει ότι η προεπιλογή είναι υπερβολικά αυστηρή. Οι αναθεωρήσεις περιστατικών που βρίσκουν δεδομένα χωρίς ετικέτα στο κέντρο μιας διαρροής δείχνουν ότι είναι υπερβολικά χαλαρή.

Η προεπιλογή καθορίζει επίσης πώς συμπεριφέρεται η πρόληψη απώλειας δεδομένων σε δεδομένα που κανείς δεν άγγιξε, οπότε μια λανθασμένη ρύθμιση φαίνεται είτε ως μπλοκαρισμένη εργασία είτε ως διαρροή. Ελέγξτε και τα δύο σήματα.

• Προσθήκη νέου τύπου ρυθμιζόμενων δεδομένων χωρίς επανεξέταση της προεπιλογής.
• Αντιμετώπιση της αυξανόμενης λίστας εξαιρέσεων ως φυσιολογικής, αντί ως σήματος.
• Η υπόθεση ότι μια καθαρή αναφορά ετικετών σημαίνει ότι δεν απομένουν δεδομένα χωρίς ετικέτα.

Ξεκινήστε από τα δεδομένα που θα έβλαπταν περισσότερο αν διέρρεαν, και στη συνέχεια επιλέξτε προεπιλογή που καλύπτει τα υπόλοιπα χωρίς να μπλοκάρει την καθημερινή εργασία. Η προεπιλογή είναι ο κανόνας που ισχύει όταν κανείς δεν αποφάσισε, οπότε πρέπει να είναι ένας κανόνας που ο οργανισμός μπορεί να υπερασπιστεί κάθε μέρα.