microSD

Το πρότυπο Secure Digital (SD) χρονολογείται από το 1999 και συντηρείται από τη SD Association. Μία ηλεκτρική διεπαφή καλύπτει τρία μεγέθη: την αρχική κάρτα SD πλήρους μεγέθους (32 x 24 mm) με διακόπτη προστασίας από εγγραφή, τη miniSD, που είναι σε μεγάλο βαθμό παρωχημένη, και τη microSD. Η microSD μετρά 11 x 15 x 1 mm και έχει οκτώ επαφές.

Η microSD ξεκίνησε το 2004 ως TransFlash, έναν μορφότυπο για κινητά που εντάχθηκε στην οικογένεια SD το 2005. Σήμερα κυριαρχεί σε συμπαγείς συσκευές: smartphones, κάμερες, drones, dashcams, μονοπλακέτους υπολογιστές και υλικό IoT. Είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα αφαιρούμενα μέσα, και για την προστασία δεδομένων ένα στοιχείο έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Η microSD δεν έχει διακόπτη προστασίας από εγγραφή, οπότε τίποτα πάνω στην ίδια την κάρτα δεν σταματά την εγγραφή.

Οι ενδείξεις στην κάρτα περιγράφουν μια εγγυημένη ελάχιστη ταχύτητα ακολουθιακής εγγραφής. Δεν περιγράφουν τη μέγιστη ταχύτητα ανάγνωσης που αναγράφεται στη συσκευασία.

Η Application Performance Class (A1, A2) εγγυάται τυχαία απόδοση για εφαρμογές που τρέχουν απευθείας από την κάρτα. Η διεπαφή διαύλου θέτει το ανώτατο όριο. Το UHS-I φτάνει περίπου τα 104 MB/s, και το SD Express προσθέτει λωρίδες PCIe και NVMe για ταχύτητες της τάξης των gigabytes ανά δευτερόλεπτο. Ακόμη και μια συνηθισμένη κάρτα UHS-I μεταφέρει gigabytes σε λεπτά.

Οι τέσσερις οικογένειες διαφέρουν ως προς τη χωρητικότητα και το σύστημα αρχείων. Μια κάρτα λειτουργεί μόνο σε συσκευή που υποστηρίζει την οικογένειά της. Μια θύρα SDXC συνήθως αρνείται μια κάρτα SDUC, και οι πολύ παλιοί αναγνώστες σταματούν στη SDHC.

Η SD (SDSC) είναι η αρχική οικογένεια τυπικής χωρητικότητας, έως 2 GB, με μορφοποίηση FAT12 ή FAT16. Η SDHC καλύπτει από 2 έως 32 GB με FAT32, και σχεδόν κάθε συσκευή μπορεί να τη διαβάσει. Η SDXC καλύπτει από 32 GB έως 2 TB με exFAT, το κοινό εύρος των σύγχρονων καρτών. Η SDUC, που παρουσιάστηκε το 2018, καλύπτει από 2 έως 128 TB και χρειάζεται συσκευή που την υποστηρίζει.

Μια κάρτα microSD σχεδόν ποτέ δεν συνδέεται απευθείας. Ο παθητικός προσαρμογέας για SD πλήρους μεγέθους είναι μια πλαστική θήκη που αντιστοιχίζει τις επαφές της κάρτας στο μεγαλύτερο αποτύπωμα. Δεν έχει ηλεκτρονικά και συνοδεύει σχεδόν κάθε κάρτα.

Μια microSD μέσα σε προσαρμογέα κληρονομεί τη καθολικότητα της SD πλήρους μεγέθους, οπότε κάθε φορητός υπολογιστής ή κάμερα με θύρα μπορεί να τη διαβάσει. Η κάρτα δεν αποτελεί δική της κατηγορία συσκευών. Οι έλεγχοι που καλύπτουν μόνο μία διαδρομή αφήνουν τις υπόλοιπες ανοιχτές.

1. 1

   Προσαρμογέας

   Η κάρτα μπαίνει σε παθητικό προσαρμογέα που αντιστοιχίζει τις επαφές της στο αποτύπωμα SD πλήρους μεγέθους.

2. 2

   Θύρα ή αναγνώστης

   Ο προσαρμογέας μπαίνει σε οποιαδήποτε θύρα SD, αναγνώστη USB ή σταθμό σύνδεσης.

3. 3

   Λειτουργικό σύστημα

   Η κάρτα εμφανίζεται ως συνηθισμένος τόμος αποθήκευσης. Ένας αναγνώστης USB καταχωρείται ως γενική συσκευή αποθήκευσης USB.

4. 4

   Διαδρομή κινητού

   Ένα συνδεδεμένο κινητό μπορεί να εμφανίσει την κάρτα μέσω MTP.

Τα χαρακτηριστικά που κάνουν τη microSD βολική, δηλαδή το ελάχιστο μέγεθος, η μεγάλη χωρητικότητα και η καθολική αναγνωσιμότητα, την κάνουν επίσης ελκυστική ως κανάλι εξαγωγής δεδομένων. Το μέσο από μόνο του δεν είναι εχθρικό. Είναι νόμιμη αποθήκευση σε κάμερες και κινητά. Ο κίνδυνος βρίσκεται στη μη διαχειριζόμενη χρήση: ένα κανάλι εγγραφής κλίμακας gigabytes σε κάθε endpoint με αναγνώστη.

Η κάρτα είναι εύκολο να κρυφτεί, να μεταφερθεί ή να μείνει μέσα σε προσωπικό κινητό, όπου μοιάζει με συνηθισμένη εσωτερική μνήμη. Οι εμπορικές κάρτες φτάνουν το 1 TB, αρκετό για ολόκληρο αποθετήριο εγγράφων ή μια βάση πελατών σε μία μεταφορά. Τέτοιες μεταφορές τις βλέπει το Endpoint DLP στον σταθμό όπου γίνεται η εγγραφή.

Η αντιγραφή στην κάρτα γίνεται τοπικά. Δεν υπάρχει κίνηση δικτύου ούτε αρχείο καταγραφής στο cloud που θα μπορούσε να δει η παρακολούθηση περιμέτρου. Το κανάλι λειτουργεί εκτός σύνδεσης, και σε απομονωμένα περιβάλλοντα, κάτι που έχει τεκμηριωθεί σε περιστατικά σε διαβαθμισμένα δίκτυα. Οι κάρτες χάνονται εύκολα και σπάνια κρυπτογραφούνται, οπότε μια χαμένη κάρτα με προσωπικά δεδομένα μπορεί να είναι περιστατικό που πρέπει να αναφερθεί βάσει GDPR ή HIPAA.

Στο Anexet DLP, οι ρυθμίσεις των συσκευών αποθήκευσης βρίσκονται σε ένα σημείο. Ο διαχειριστής αποφασίζει αν οι συσκευές ελέγχονται, αν καταγράφονται οι λειτουργίες αρχείων και αν κάθε εγγραφή ελέγχεται κατά περιεχόμενο. Το στιγμιότυπο δείχνει τους τρεις διακόπτες που μαζί ελέγχουν την εγγραφή σε μια microSD.

Επειδή η κάρτα εμφανίζεται πάντα μέσω μιας συσκευής υποδοχής, ο έλεγχος εστιάζει στο endpoint όπου γίνεται η εγγραφή. Κάθε επίπεδο απαντά σε διαφορετική ερώτηση: ποια είναι η κάρτα, επιτρέπεται η εγγραφή σε αυτήν και τι περιέχει το αρχείο.

Ο έλεγχος USB και εξωτερικών μονάδων αναλαμβάνει την ταυτότητα της συσκευής και την πρόσβαση. Ο έλεγχος περιεχομένου χρησιμοποιεί ψηφιακά αποτυπώματα και ετικέτες ευαισθησίας. Ο πίνακας δείχνει τι κάνει κάθε επίπεδο μόνο του.

Ξεκινήστε από τα κανάλια που υπάρχουν πραγματικά στον στόλο σας: ποιοι σταθμοί έχουν αναγνώστες καρτών και ποια κινητά συνδέονται μέσω USB. Μετά γράψτε έναν κανόνα για καθένα. Ένας κανόνας που επιτρέπει τις εκδοθείσες, κρυπτογραφημένες κάρτες και αποκλείει τα υπόλοιπα καλύπτει τις περισσότερες περιπτώσεις, χωρίς να σταματά τη συνηθισμένη δουλειά.

Η καταγραφή έχει την ίδια σημασία με τον αποκλεισμό. Μια επιτρεπόμενη κάρτα χρειάζεται επίσης καταγραφή του τι γράφτηκε σε αυτήν, από ποιον και σε ποια συσκευή, ώστε μια μεταγενέστερη έρευνα να έχει αποδείξεις.