Σκληρός Δίσκος (HDD)

Ένας HDD περιέχει έναν ή περισσότερους άκαμπτους δίσκους επικαλυμμένους με μαγνητικό υλικό. Ένας κινητήρας άξονα τους περιστρέφει με σταθερή ταχύτητα: συνήθως 5.400 ή 7.200 στροφές ανά λεπτό στους καταναλωτικούς δίσκους, και ταχύτερα στα επαγγελματικά μοντέλα. Τα δεδομένα αποθηκεύονται ως μικροσκοπικές μαγνητισμένες περιοχές στην επιφάνεια του δίσκου. Οι περιοχές αυτές βρίσκονται σε ομόκεντρα ίχνη, χωρισμένα σε τομείς.

Ένας βραχίονας ενεργοποίησης μετακινεί μια κεφαλή ανάγνωσης/εγγραφής πάνω από τον περιστρεφόμενο δίσκο. Η κεφαλή αιωρείται λίγα νανόμετρα πάνω από την επιφάνεια, σε ένα στρώμα αέρα, και σε κανονική λειτουργία δεν την αγγίζει ποτέ. Για ανάγνωση ή εγγραφή, ο ελεγκτής μετακινεί πρώτα την κεφαλή στο σωστό ίχνος. Αυτή η καθυστέρηση λέγεται χρόνος αναζήτησης. Στη συνέχεια περιμένει να περιστραφεί από κάτω της ο στοχευόμενος τομέας. Αυτή η καθυστέρηση λέγεται καθυστέρηση περιστροφής. Μαζί, οι δύο καθυστερήσεις κάνουν τον HDD πολύ πιο αργό στην τυχαία πρόσβαση από ό,τι στην ανάγνωση μακρών, διαδοχικών ροών δεδομένων.

Η κύρια εναλλακτική λύση είναι ο δίσκος στερεάς κατάστασης (SSD). Αποθηκεύει τα δεδομένα σε τσιπ μνήμης flash και δεν έχει κινούμενα μέρη. Οι δύο τεχνολογίες έχουν διαφορετικά πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, γι' αυτό οι περισσότεροι οργανισμοί χρησιμοποιούν και τις δύο:

Παρά τη στροφή προς τους SSD σε φορητούς υπολογιστές και διακομιστές με απαιτήσεις απόδοσης, οι HDD παραμένουν η βάση της αποθήκευσης μεγάλης κλίμακας. Τα κέντρα δεδομένων και τα συστήματα αντιγράφων ασφαλείας τους χρησιμοποιούν για τα επίπεδα ψυχρής και θερμής αποθήκευσης, όπου το κόστος ανά gigabyte μετράει περισσότερο από την ταχύτητα πρόσβασης. Πολλοί οργανισμοί έχουν επίσης μικτό στόλο. Παλαιότερα ή φθηνά μηχανήματα διατίθενται με HDD αντί για SSD, ιδίως όπου ο εξοπλισμός αντικαθίσταται σε μακρύ κύκλο ανανέωσης.

Γι' αυτό οι HDD παραμένουν σχετικοί με τη διαχείριση των παγίων IT. Η απογραφή υλικού ενός οργανισμού περιλαμβάνει συνήθως μηχανήματα με HDD και μηχανήματα με SSD. Το να γνωρίζει κανείς ποιο είναι ποιο επηρεάζει την αντιμετώπιση προβλημάτων απόδοσης, τον σχεδιασμό αναβαθμίσεων και την απολύμανση δεδομένων στο τέλος του κύκλου ζωής.

Επειδή ένας HDD αποθηκεύει δεδομένα μαγνητικά και όχι ηλεκτρονικά, η διαχείρισή του στο τέλος της ζωής του ενέχει συγκεκριμένο κίνδυνο. Η διαγραφή αρχείων ή η επαναμορφοποίηση του δίσκου δεν σβήνει τα μαγνητικά δεδομένα που βρίσκονται από κάτω. Αυτά μπορούν συχνά να ανακτηθούν με κοινά εργαλεία ψηφιακής εγκληματολογίας. Πριν ο δίσκος επανακατανεμηθεί, πωληθεί ή απορριφθεί, αναμένεται από τους οργανισμούς να εφαρμόσουν τεκμηριωμένη μέθοδο απολύμανσης: ασφαλή εγγραφή επάνω στα δεδομένα, κρυπτογραφική διαγραφή αν ο δίσκος ήταν κρυπτογραφημένος, ή φυσική καταστροφή για δίσκους που φεύγουν εντελώς από ελεγχόμενους χώρους.

Ο HDD γίνεται έτσι επαναλαμβανόμενο θέμα στην πολιτική προστασίας δεδομένων και προστασίας υπολειπόμενων πληροφοριών. Ένας μη απολυμασμένος δίσκος που αφαιρέθηκε από αποσυρμένο φορητό υπολογιστή μπορεί να αποτελέσει εύλογη πηγή διαρροής δεδομένων, πολύ αφού η ίδια η συσκευή έχει ξεχαστεί.

1. 1

   Εντοπίστε τον δίσκο

   Σημειώστε σε ποιον υπολογιστή ανήκε, αν ήταν κρυπτογραφημένος και ποιος είναι υπεύθυνος για αυτόν.

2. 2

   Επιλέξτε μέθοδο

   Εφαρμόστε ασφαλή εγγραφή, κρυπτογραφική διαγραφή ή φυσική καταστροφή, όπως απαιτεί η πολιτική.

3. 3

   Ελέγξτε το αποτέλεσμα

   Κρατήστε αρχείο ότι η μέθοδος εκτελέστηκε και ότι ο δίσκος καθαρίστηκε πριν φύγει από τους ελεγχόμενους χώρους.

4. 4

   Κλείστε την εγγραφή του παγίου

   Σημειώστε τον δίσκο ως απολυμασμένο ή απορριφθέν, ώστε η απογραφή να συμφωνεί με ό,τι υπάρχει στην πράξη.

Από την οπτική των παγίων IT, ο HDD είναι πάγιο στοιχείο-συστατικό. Ανήκει σε μια γονική συσκευή, όπως επιτραπέζιο υπολογιστή, φορητό υπολογιστή ή διακομιστή, αλλά μπορεί και να εντοπιστεί και να παρακολουθηθεί αυτόνομα. Αυτό έχει σημασία όταν οι δίσκοι αλλάζουν, αναβαθμίζονται ή αντικαθίστανται ανεξάρτητα από τα μηχανήματα που τους φιλοξενούν. Μια απογραφή που καταγράφει μόνο «έναν φορητό υπολογιστή», χωρίς τον εσωτερικό του δίσκο, χάνει σημαντικές λεπτομέρειες. Αυτές οι λεπτομέρειες μετρούν όταν σχεδιάζεται αναβάθμιση αποθήκευσης σε όλο τον στόλο, ή όταν επιβεβαιώνεται ότι ένας συγκεκριμένος φυσικός δίσκος καταγράφηκε και απολυμάνθηκε μετά την απόσυρση ενός υπολογιστή.

Η αντιμετώπιση του δίσκου ως ξεχωριστού, καταλογογραφημένου τύπου συσκευής, διακριτού από τον υπολογιστή στον οποίο βρίσκεται, επιτρέπει σε ένα σύστημα απογραφής να απαντά σε ερωτήματα όπως: ποια μηχανήματα χρησιμοποιούν ακόμη μηχανική αποθήκευση; Ποιος δίσκος από ποιο μηχάνημα έφυγε τελικά από το κτίριο;

Στο Anexet Inventory, το φίλτρο τύπου συσκευής στην καρτέλα Devices περιλαμβάνει τους σκληρούς δίσκους (Disk drives) ως ξεχωριστό τύπο.

Ξεκινήστε από τους δίσκους με τα πιο ευαίσθητα δεδομένα και μετά από τα μηχανήματα που ήδη προορίζονται για απόσυρση. Ένας δίσκος με εγγραφή στην απογραφή και τεκμηριωμένο βήμα απολύμανσης είναι γνωστό πάγιο. Ένας δίσκος χωρίς κανένα από τα δύο είναι ένα ερώτημα που κανείς δεν έχει απαντήσει ακόμη.